ANILAR

Tiyatro Anıları...
Oyun öncesi, oyun sırası ve sonrasında yaşanan pek çok komik, değerli, unutulmaz anılar vardır. Kalp çarpıntıları, unutulan replikler, kaybolan kostümler...

Anılarınızı bekliyoruz...

 

 

 

 

Ece Dilay Kaplan	09.04.2006
Öğretmenim Sayın Sertaç Ayvaz'ın beni tiyatro kulübüne aldığında dizlerim titriyordu. Galiba bu benim en büyük tiyatro anım.
Ayşe Yıldırım	15.03.2006
Malum oyun öncesi telaşı. Ordan oraya koşturuyorum. Birdenbire aksesuarımın yerinde olmadığını gördüm. İstanbul'un yolları beni bekler,koş bakalım koş,koş.Soluğu bir kuruyemişçide alıyorum. Satıcı amca benim raflara panikle garip garip bakışımı görünce afallıyor. "Buyur evladım neye baktın diyor ama nafile! Ben kendim bulacağım illa ki, yahu sorsana adama işte yardım etmek istiyor. Benim soru güzel, amca şu yukarıdaki kutular ne kadar? Amca kendinden geçti. Ne istiyorsun evladım, orda lokum var çikolata var diyor! Bilmiyor ki kafaya koymuşum ben şık bir karton kutu almayı. Amca bana kutusu lazım ya, ne kadar o? E ben sana boş bir kutu bulayım diyor, yerinde zıplayan ben adamı hayretten hayrete düşürüyorum. Hadi boş kutuları bulalım, oyuna çok az kaldı amca n'olursun, yönetmen beni öldürecek! Zavallı amca boş kutuya üstteki raftan ulaşayım derken dökmüyor mu önündeki çikolata ve türlü abur cubur neslini yerlere. Hay senin oyununa diyecek, diyemiyor. Neyse kutuyu alıyorum sonunda, içine de birkaç çikolata. İşlem tamam! Amca en son baktığımda taburesine kendini zor atıyor.
Sevil BADEM	12.02.2006
Size yeni yaşanmış bir anı... Oyunun fettan kadınını oynuyorum ve topuklu ayakkabımla hızla yürüyerek afra tafra yapıyorum.Yine o sahnelerin birinde yerimden kıpırdayamaz oldum çünkü topuğum parke döşemenin arasına girdi.Ya ayakkabıyı orada bırakıp karizmayı da ayakkabının tekiyle sahneye gömecektim ya da,,,Evet öteki seçeneği seçtim biraz bekleyip ayağımı sağa sola oynattım da kurtardık sahneyi...Tabi "sıkışmış" bir oyuncu gibi göründüğümü oyuna seyirci olarak gelen ailem söyledi.Sahneyi iyice ölçüp biçmeden çıkmayın arkadaşlar :)
Metin SİVRİKAYA	30.01.2006
Absurd bir oyunu farklı yorumlayan yönetmenimiz, bu sahnede ışık yanınca yerde ölüler olacak diye reji vermişti.Tıklım tıklım salonda episod gelince ışık yandı..Fakat ortalıkta ne diri ne de ölü kimse yoktu.Yahu kardeşim 15 oyuncu aynı anda antresini kaçırır mı... Dürtüklenince sahnelerinin geldiğini anlayan ölüler, sahneye girip biraz süründükten sonra can vermeyi uygun görmüşlerdi:))))) Yönetmeni oyun sonrası bir daha gören olmadı.:))
Serpil SEVER	09.11.2005
ATT ile oynadığım ilk oyun, ablamla birlikte rol alıyoruz. O anlatıcı rolünde, argo yanı ağır basan bir keresteci olarak anlatıyor oyunu ve ben de öksüz yardımcısıyım. Tiyatro da bana da iş bulmuş, ben oyun boyunca 'abi' diye sesleniyorum ona. Tabelaların asıldığı bir sandalye var, ilk perdenin kapanışında onun alınması gerek, alınmadığı taktirde perdeye çarpıp seyircinin üzerine düşme riski yüksek. Herkes esefle peşimde dolaşıyor, 'Serpil' sandalyeyi unutma diye. Üçüncü uyarıdan sonra sinirlendim 'aptalmıyım ben tamam!' diye bağırdım. İlk yarı bitti, perde kapandı ve kütt! diye bir ses, sandalye düştü ve ben ablaaaaaaaa diye bağırdım :)
Mustafa CAN	26.09.2005
Çocuk tiyatrosu yaptığımız yıllar.O zamanlar hafta sonları gişe hafta içi de okullarda tiyatro yaptığımız yıllar. Açıkça söylemek gerekirse en zevkli ve en eğlenceli yıllar. Bostancı de bir okuldayız. Öğrenciler tiyatro izlemek için sabırsızlıkla bekleşiyorlar.Oyun gayet iyi gidiyor. Artık oyunun son sahnesi.Başrol olan aslan kılığındaki bayan oyuncu oyunun finalinde sahne üzerinde zıplaya zıplaya gelirken çaaaat diye bir ses.Oyuncu arkadaş beline kadar sahne içinde ..Yani sahne göçtü..Biz o sırada oyunun finalini yapmak yerine kulislere kaçıştık. Oyuncu hala " Heeey.Beni kurtarır mısınız?" diye hafif replikvari konuşmalar yaparak bizi çağırmıştı..Oyunu gülmekten yaşaran gözlerle bitirmiştik.
Savaş DİNÇEL	04.09.2005
Perde dokuzda açılıyordu. Dokuzu bir geçe sahneye çıkıp, dokuzu beş geçe iniyordum. Saat onbire kadar kuliste bekliyorum, 11'den sonra devam ediyorum oyuna. Bir bahar akşamıydı. Kostümüm dışarı çıkmaya müsaitti, tiyatro da Beyoğlu'nda. Çıkıp Çiçek Pasajı'na gittim. Mahalle arkadaşlarıma rastladım. Bir kadehten bir şey olmaz dedim. Oyunda sarhoş rolünü oynuyorum zaten. O bir kadeh, bir ufak oldu. Tiyatroya yampiri yampiri geldim, rolümü bir güzel oynadım. Oyunda benim her lafım kahkaha ve alkış alırdı. O gün çıt çıkmadı. Hiç gülmedi seyirci. Hiç de yanlış yapmamıştım halbuki. Sahneden indim. Beraber oynadığım arkadaşım: " Yanlış yapmadın ama zamanlamayı kaçırdın. Ya bir saniye önce söyledin ya bir saniye sonra" dedi. Rezil oldum o gece. Bir daha tekrarlamadım aynı hatayı. (Sabah Gazetesi'nden alınmıştır)

Çiğdem YILDIRIM	31.08.2005
Bir oyunumuzun başlamasına 30 dk. kala benden aksesuar olarak kullanılmak üzere tavuk almamı isteyen oyuncu arkadaşlarımı kırar mıyım?Barış Manço Kültür Merkezi'nden koşarak Altıyol'a süzülen bendeniz, soluğu bir tavukçuda alıyor... Tavukçunun garipseyen ifadesiyle karşılaşmak da beni yıldırmıyor ve soruyu patlatıyorum. Tavuk var mı?Aldığım "var" cevabıyla irkiliyorum ve bir muamma alemine dalıyorum."Bunlar tavuğu nerede kullanacaklar yahu?" İtibar zedelenmesine karşın çırpınıyorum ama nafile. Telefonlar kapalı, malum oyun öncesi prova var. Tavukçunun anlamsız bakışlarıyla birlikte alışverişi yapıyorum ve hızlı bir deparla Barış Manço'dayım. Karşıma arkadaşım çıkıyor telaşlı! Aldın mı diyor aldım diyorum. Poşetin büyüklüğünü görünce birden derinlere dalıyor,öyle bir garip bakış atıyor yüzüme! Ben nefes nefese kalmışım. Ve ağzından dökülüyor cümleler: Sen çiğ tavuk mu aldın?Başımdan aşağı dökülen kaynar sular mı yoksa oyun sonrasında yükselerek üzerime gelen kahkahalar mı o an bilemiyorum. Meğer oyunda pişmiş şinitzel kullanılacakmış! Buradan çıkardığımız ders nedir: Hatır için çiğ tavuk yenmezmiş. Allah muhafaza.
Siz de anı yazın...