GÜNCEL BAKIŞ
Yeniköy,1981
Sorular, sorular, sorular...Tiyatroya başlamadan önce bu kadar soru soruyor muydum acaba?
Tiyatro denen tutkunun esiri olalı uzun zaman oldu. Ama hiç tam olduğumu hissedemedim, daha ne kadar sürer onu da bilemiyorum. Çok başarılı olduğumu söylediklerinde bile. Sanki hep eksik bir şeyler varmış gibi geliyor.
Tiyatro tutkusu bana neler yaptırmadı ki. Üniversite sıralarında provanın gelmesini iple çekerdim. Arkadaşlarım bana hep darılırdı, "sen neden gelmiyorsun" diye. Cafeye gidelim tavla atalım ya da okey oynayalım. Sohbet edelim, gülelim eğlenelim. Ne eğlencesi, benim provam var. Tiyatroda hep üst sınıftan öğrenciler-oyuncular vardı. O kadar çekinirdim ki onlardan. İmrenerek seyrederdim yaptıklarını. Ben daha yolun çok başındaydım, hoş şimdi de o kadar ilerde sayılmam ama olsun. O vakitler acemiydim; artık biliyorum oyunculuk neler ister, neleri kıskanır, nelerden korkar.
İlk tiyatroya başladığım zaman tüm hayatı ellerimde hissetmiştim, her şeyi yapabilirdim, her şeyi söyleyebilirdim, çekincesiz. Aslında biz oyuncular hiç yetinmiyoruz, hele konu tiyatro ise! Ne olur bir kerecik sahneye çıkayım diyoruz, sonra ikinci oyun olsun, sonra üçüncü ve sonraları, hiç doymuyoruz. Kolay kolay da beğenmiyor oyuncu milleti kendini. Yönetmen beğense bile; ya elimiz kolumuz çok sallanıyor ya da gözlerimize, sözlerimize inanmıyoruz, olmuyor olmuyor. Tiyatro hiç bitmeyen bir tutkudur.
Evde rolüme hazırlanırken, ezber yaparken bir deliye benzediğim şüphesiz...Arkadaşlarım söylüyor bunu. Bambaşka bir dünyadayım ben,nereye gittiği belli olmayan. Başkalarına göre bu böyle. Ama bence hayatımı yaşanır kılan, gözlerimi daima parlatan ve zihnimi sürekli açık tutan en güçlü panzehir.
Benimse en büyük platonik aşkım oldu tiyatro. Çünkü beni tamamen kucakladığını hiç hissedemedim.
Hiç akıllanmıyorum değil mi anneciğim? Küçük yavrun büyüdü ama aşkın hayatına hükmetmesine hala izin veriyor. Tiyatro aşkının!!!
Bambaşka bir gökyüzüydü beni saran anne. Ben orada her şey oldum, herkes oldum. En büyük acıyı ben yaşadım, en görkemli sevinç hep benim oldu. Güldüm, ağladım, sustum, konuştum. Kollarına koşup hiç söyleyemedim ya, o tüketti beni.
"Ben oyuncuyum anne! Biraz hassas bir oyuncu!"
HASSAS OYUNCU
23.02.2006
Yorumlarınız