Tiyatroyla pek haşır neşir olmayan birine bile tiyatro tarihinin en büyük aşkının kahramanlarını sorsanız ''Romeo ve Juliet!'' diyecektir. Artık nedeni hatırlanmayan bir kan davasının aralarında süregeldiği, Verona'nın iki soylu,zengin ve düşman ailesinin sevdalı, kara bahtlı kör talihli çocukları... Tam bir ilk görüşte aşk hikayesidir Romeo ve Juliet'inki. Gözleri birbirlerine değer değmez bütün ömürlerini beraber geçirmek istediklerini anlar ve ailelerinden gizlice evlenirler ...

Dürüstlüğü ile tanınan Tahir Bey kendi halinde bir muhasebe memurudur. Bir gün yolları çok büyük bir şirketin sahibi olan Ramiz Bey ile kesişir. Tahir Bey’in namuslu imajı Ramiz Bey için bulunmaz nimettir ve onu ikna ederek İstanbul’a getirir, kendi şirketine ortak yapar. Kendilerini alıştıkları ortamdan çok farklı bir hayatın içinde bulan Tahir Bey ve ailesi eski yaşamlarıyla şimdiki yaşamları arasında gelgitler yaşarlar...

 Bireysel özne olarak insan, varolanı netleştirir. Varolanın nesne kılınması insan yaratısı olan kavramlarla gerçekleşir.  Bu yolla, Dünya “yaşama dünyası” haline gelir. İnsan her türlü varolana ilişkin olarak çizdiği çerçeveyle, başka bir deyişle kavramlarla, kendi başına varolanları belirginleştirir. Bireysel özne, kavramları aracılığıyla ilgi alanına giren varolanları ötekiden ayırır ...

  İsrailli yazar İlan Hatsor'un Filistin-İsrail kıskacında üç Filistinli erkek kardeşin kıvranışını anlattığı oyunu Maskeliler. Kasım 2008'den beri İBŞT bünyesinde, Taner Barlas'ın rejisiyle sergilenen oyun yurt dışında, özellikle İsrail'de çok ses getirmiş ve Tel Aviv Kameri Tiyatrosu'na ( Tel Aviv'in Belediye Tiyatrosu ) İsrail Uluslararası Tiyatro Enstitüsü tarafından verilen Meskin Ödülü'nü kazandırmış. Hayli ilgi çekici bir durum var ortada yani. İsrailli bir yazar, üç Filistinli 'nin dramını anlatıyor, bu dram İsrail'in bir belediye tiyatrosunca sahneleniyor ve İsrailli bir kurumun elinden ödül alıyor! Oyuna gitmeden önce de internette ufak bir araştırma yapıyor, hakkında yazılanları, seyircilerin görüşlerini okuyorum. Hepsi öyle coşkulu ve olumlu ki beklentim iyice yükseliyor. Sezonun en iyi oyunlarından biriyle karşılaşacağımı düşünüyorum...

  Daha oyuna gitmeden açılış şarkısını oyunu gören arkadaşlarımdan duymuş, mırıldanmaya başlamıştım. Oyunla ilgili aralarında o kadar çok konuşmuşlardı ki ben de hemen en yakın tarihteki en iyi yere bilet aldım. O konuşmalarda sıkça anılan bir isim vardı : Mert Turak. Daha önce Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz' da Yaşar olarak izlediğim bu genç oyuncuyu, Cabaret' te bu kadar özel kılanın ne olduğunun merakı içinde o güzel yerime kuruldum oyunun başlamasını bekliyorum. Bu sırada gözüm kırmızı kadife perdenin kıvrımlarında dolanıyor, içim gidiyor...

ÇOCUKLAR “FARELER ve İNSANLAR”I KORKUYLA İZLEDİ! ''Eline tüfeği alan oyun kişisi sahne dışına gider. Yüksek bir patlama sesi duyarız. İçeride bir köpek öldürülür. Köpeği öldüren oyun kişisi sahneye geri döner ve elindeki tasmayı köpeğin sahibinin önüne atar.'' Bu sahne oynandıktan sonra içeride o an kaç kişi olduğunu bilmediğimiz çocuk izleyicilerden yüksek sesle bir iç çekme sesi duyduk.

“Destan işin afyonu. Kaldırdı mı altından çıkar Ali Cengiz oyunu”
        

Keşanlı Ali Destanı tıpkı “Lüküs Hayat” gibi İstanbul Şehir Tiyatroları’nda hemen her yıl sahnelenen ve her sahnelenişinde büyük beğeniyle izlenen oyunlardan biri. Geleneksel tiyatro geleneğinin birçok özelliğini çağdaş bir yorumla sahnelendiği oyun Çağdaş Türk Tiyatrosu’nun en önemli örneklerinden biri sayılmaktadır.

“Ah, ne günler gördüm Feraset, ne günler… Şimdi bana masal gibi geliyor.”

Bu sezon İstanbul Şehir Tiyatroları’nda adından çokça söz ettirmeyi başarmış bir oyun olan “İstanbul Efendisi” hem konusu, hem de çarpıcı dekor ve kostümleriyle seyirciye masal dünyasının kapılarını açıyor. Türk Tiyatrosu’nun klasikleri arasına giren oyun Musahipzade Celal tarafından 1914 yılında yazılmış. Danslı, müzikli bir İstanbul hikâyesinin anlatıldığı bol kadrolu oyunun yönetmenliğini ise Engin Alkan yapıyor. 

“Onun yanında olmazsan pişmanlık duyacaksın... Belki bu gün değil, belki yarın değil... Ama bir gün mutlaka..."

Sinemaseverlerin yakından tanıdığı ünlü aktör ve film yazarı Woody Allen’ın 1969 yılında yazıp sahnelediği ünlü tiyatro oyunu “Tekrar Çal Sam” şu sıralar İstanbul Şehir Tiyatroları’nda Ragıp Yavuz’un yönetmenliğinde sahnelenmeye devam ediyor. Oyun 1972 yılında senaryolaştırılıp filme alınmışt.

Avrupa’nın seyirci kalarak; Sırplar tarafından,  312.000  Bosnalının ölümüne,50.000 kadının tecavüzüne, 7.500 kişinin kaybolması (-ki bunlar toplu mezarlardan kaynaklanıyor)  ve 2.000.000  Bosnalının  evini terk etmek zorunda kalmasına neden olan, o güne kadar eşi benzeri görülmemiş bir soykırım.

Bu hikaye çağlar boyu iş yapar..!!!

Öncelikle özlemişim..İyi bir oyun izlemeyi, salonun tozunu yutmayı, onlar selama çıkarken heyecanlanmayı özlemişim...Sevdiğim bir arkadaşımın jestiyle Oyun Atölyesi’nin yolunu tutuyoruz..”Testesteron’a gidiyoruz değil mi?” diye soruyorum arkadaşıma..Beni düzeltiyor hemen TESTOSTERON…Ne bileyim ben… Herkes öyle diyor diye doğrusu o sanıyordum...

Aziz Nesin’ in en ünlü eserlerinden Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz, bu sezon titizlikle hazırlanmış iddialı bir proje olarak İBB Şehir Tiyatroları sahnelerinde.Öncelikle, yönetmen Kenan Işık ve kalabalık ekibini, seyirciye sunmuş oldukları özenli çalışma için peşinen tebrik etmek gerek. Bu sayıda oyuncu ve müzisyen, böyle düzgün, böyle aksamaz bir iş çıkarsın, seyirciyi hiç yormadan, üzmeden sahne üzerinde devinsin dursun, ancak ödenekli tiyatroların göze alabileceği bir zahmet günümüzde. Bu yüzden bir parça da sorumlulukları haline geliyor, böyle büyük yapımları seyirciye sunmak.

Tiyatro ile uğraşan kimselerin gönlüne girmeyi kısa sürede başaran Semaverciler, bu defa “Semaver ve Kumpanya” ile sahnede.

İlk dönemlerinde Kocamustafapaşa’ da demlenen Semaver, şimdilerde sıcaklığını başka sahnelere başka izleyicilere taşıyor. Nitelikli genç tiyatroların yükselişini temsil eden amatör ruhlu profesyonel oyuncular, sahnede giderek demleniyor, kendi tiyatrolarına has kokusu İstanbul’a salıyor.

sığınacak yerler ararken ikimiz de
neden birbirimize sığınamadık halbuki sarabilirdik yaralarımızı sen bendekileri ben sendekileri görebilecek kadar cesur olsaydık

Öyle bir oyun ki bir saniye olsun temposu düşmüyor. Oyuncuların coşkusu salonu hemen sarıyor.

İstanbul Devlet Tiyatrosu, bu yıl İngiliz yönetmen Toby Wilsher’in yazıp sahneye koyduğu Kral Dairesi isimli oyunla seyircisine hoşça vakit geçirtiyor. Üstelik prömiyeri yalnızca iki gün önce yapıldı. Uzun sürede sahnede kalacağa benziyor.

Açık Havada Yıdızlar Altında Kaçamak...

Hımm tadından yenmeyen bir oyun..Son zamanlarda hiç bu kadar gülmemiştim.. Kelimenin tam manasıyla bir vodvil. Hareketli, temposu hiç düşmeyen , eğlenceli güldürü.. Yanlış anlaşılmaların ortaya çıkardığı komik durumlar..Ardı ardına yaşanan olaylar silsilesi...Aşık bir adam hem de nasıl aşık, komşusu kıskanç mı kıskanç bir koca, billur sesli bir hizmetçi ama aslında şarkıcı, matrak bir dost ve daha neler neler.....

Barış Kıralioğlu'nun , başrollerini Cihan Ünal ve Berna Laçin' in paylaştığı Dönme Dolap oyununa ait samimi satırları için...

Sahnelerde 35. yılına merdiven dayamış Abdullah Şahin insanlarımızın gülememe sorununu ele alarak başlıyor oyununa… İstediğimiz gibi şöyle katıla katıla gülememe….

25. yılında olan Nokta Tiyatrosu’ nun Ekmek Arası Hayat oyununu izliyorum Profilo Alışveriş Merkezi’nde…

Bir Eskişehir Gezisi ve Tiyatro Anadolu

Hani derler ya sahne tozu yutan bir daha iflah olmaz, sahneden inmek istemez diye. İşte ben de seyirci koltuğunda otururken seyirci tozunu yuttum. Tiyatro Anadolu’nun tüm oyunlarını izleme isteğiyle yanıp tutuşur oldum. Ve yeni sezonun açılışıyla sırf oyunlarını izlemek için İstanbul’dan Eskişehir’e bir günlük seyirci turnesi (!) bile düzenledim. Bu sefer Eric Chappell’in yazdığı Hırsız adlı oyunu izleyecektim. Ümit Aydoğdu rejisi; Süleyman Karaahmet, Arif Pişkin, Ezgi Uzşen, Arzu Turan ve Gökhan Soylu’nun oyunculuklarıyla sahneleniyormuş...

Senin Balan Benim Balam...

Son günlerin en çok konuşulan dizisi Binbir Gece' de oynayan ve Şehrazat için kurtarıcı bir melek olan Melahat Abbasova' nın yönetmenliğini yaptığı Yıldızlar Altında Cinayet'i izliyorum Haldun Taner'in samimi ve bir o kadar da sıkışık koltuklarında uygun oturma pozisyonunu ararken...Anlaşılan ben yazmaktan yorulmayacağım, onlarda umursamamaktan... Benim ki de laf yani onlar bilet fiyatlarını kuruşa çevirsinler ben de konfor peşine düşeyim!!!???...

1595 yılında Shakespeare tarafından 'Yaz Gecesi Rüyası' adıyla yazılan günümüzde ise Can YÜCEL tarafından 'Bahar Noktası' adıyla uyarlanan deyim yerindeyse tekrar yazılan ve Murat KARASU rejisiyle sahnelenen oyun bu sezon sizlerle.

Bir değişiklik yapıp oyunun sonundan başlamak istiyorum bu eleştiriye (ki yüreği kaldıramayacak olan şimdiden okumayı kesip başka sayfaya geçsin).

Şunu gözünüzün önüne getirin: Cılız bir alkışa üç defa selam verilmiş, perde yavaşça - niyeyse - gitmemekte ısrar eden üç oyuncunun üzerine üzerine kapanırken sahnenin gerisindeki projeksiyon perdesinde Nazan Öncel'in o çok sevdiğim şarkısının klibi seyircinin hislerine tercüman olmakta:
"Gidelim buralardan, DAYANAMIYORUM!"

İki Farklı Oyun Eleştirisiyle ÇILGIN DÜNYA

Yeni işimde ilk günüm. Mesaim bitmiş...Levent'ten Kadıköy'e yetişir miyim acaba derken oyuna yarım saat kala Barış Manço Kültür Merkezi' nde alıyorum soluğu... Açım, yorgunum, üstelik yüksek ökçeli ayakkabılarım canımı burnuma getirmiş durumda ama umrumda değil...Barış Cafe'ye girdiğimde oyunun oyuncularından ve aynı zamanda Tiyatro Bahane' nin kurucularından Bülent Çatar ile karşılaşıyoruz...İki kelamdan sonra ona başarılar diliyor ve salona doğru yol alıyorum..

Okurken bile sakin olamayacağınız bu oyun için lütfen....

Gözlerini kapat ve kendine bak. Dişlerini sık. Nefesini tut. Hepimizin arka cebinde bir adet  Trainspotting filmine bileti vardı üniversite yıllarında. O şekilde veya bu şekilde yolculuk notlarımız vardı birbirimizle paylaştığımız. Takıntılı olmak  zamanı gelince içimizde patlayacak bir saatli bomba gibi duruyordu elimizi attığımız her yerde. Saatler Trainspotting'di. Hepimiz bu filmi taşıyorduk bir yerimizde. Bir şekilde bulaştırıyorduk  Mark'ı, Tommy'i , Alison'u hikayemize. Unutmanın yolculuğuydu Trainpotting. Cüretkar fantezilerimizi, yasaklarımızı, aşklarımızı bu filmin yaşantımıza açtığı tünellere kapatıyorduk.

"Yukarıda Allah, Ankara'da devlet, burada da ben"... 
Varoşlarda geçim derdiyle uğraşan insanların arasında yaşar Bekçi Murtaza... Biri kundakta üçü genç dört çocuğu, eşi ve aile büyüğü halasıyla arka mahallenin birinde otururlar.